بایگانی نوشته‌ها

صنعت پیمانکاری به‌ویژه در حوزه ساخت‌وساز و پروژه‌های عمرانی، از جمله صنایعی است که بیشترین وابستگی را به جریان پایدار نقدینگی دارد. در این صنعت، فاصله زمانی میان شروع عملیات اجرایی، هزینه‌کرد منابع، ارائه صورت‌وضعیت‌ها و در نهایت دریافت مطالبات از کارفرما می‌تواند بسیار طولانی باشد. همین فاصله زمانی، بسیاری از شرکت‌های پیمانکاری را با چالش جدی سرمایه در گردش مواجه می‌کند؛ چالشی که در شرایط تورمی و نوسانات اقتصادی، به‌مراتب پیچیده‌تر و پرریسک‌تر می‌شود.

پروژه‌های عمرانی و زیرساختی به عنوان پیشران‌های اصلی توسعه اقتصادی، نیازمند هم‌افزایی، توازن و درک متقابل میان سه ضلع اصلی یعنی کارفرما، مشاور و پیمانکار هستند. با این حال، فضای حاکم بر روابط کارفرمایان دولتی و پیمانکاران بخش خصوصی در بسیاری از مناطق، فرسایشی، تقابلی و فاقد بستر احترام متقابل است. این عدم درک مشترک، رفتارهای سلیقه‌ای و درگیری‌های مداوم بر سر مباحث فنی و مالی (نظیر تأیید صورت‌وضعیت‌ها)، پروژه‌های ملی را سال‌ها به تعویق انداخته و منابع مادی و معنوی کشور را مخدوش می‌کند.